ما را از طریق کانال تلگرامی ِ *** ناسینما *** دنبال کنید http://Telegram.me/NAcinema
تــــــرجــــمــــــه و زيــــــرنويـــــــس MAZDOSHT
من فکر میکنم هروقت که کاری مثل نقاشی کردن انجام میدی یا هرچیز دیگه
...تو
تو میری سراغ ایده ها
و گاهی گذشته میتونه اون ایده ها رو جادو کنه و بهشون رنگ بزنه
حتا اگه اونا ایده های جدیدی هم باشن باز گذشته بهشون رنگ میزنه
من توی میزولا ، مونتانا متولد شدم
بعد والدینم یه خونه گرفتن تو سنت پوینت ، آیداهو
و من دو سال اونجا زندگی کردم
واسه همین سنت پوینت ، آیداهو رو به یاد دارم
دیکی اسمیت ِ کوچولو ، دوستم
اون و من
مینشستیم تو یه گودال ِ گِل زیر درخت
مادرم یا بابام یه گودال میکندن
که تو هوای گرم میتونستیم بشینیم توش
و توی اونو با آب لوله پر میکردن
و ما تو این گودال گِل مینشستیم
خیلی قشنگ بود
گِل بازی میکردی و با رفیقت مینشستی
زیر سایه ی این درخت
ولش کن
و بعدش اونا رفتن به اسپوکین ِ واشنگتن
اون روزا
دنیای من خیلی خیلی کوچیک بود
محدود شده بود به یه مغازه ی خواربارفروشی از یه طرف
و از پایین به خونه ی دوستم
که دو تا خونه پایین تر بود
و از یه طرف دیگه
میرفت به خونه ی دوستم بابی
ما غالبا کل روز رو بیرون خونه ، بازی میکردیم
و تفنگای خودمونو میساختیم
و جنگ بازی میکردیم
من تفنگ و ششلول نقاشی میکردم
و هواپیما و چاقو و چیزایی از این قبیل
چون جنگ تازه تموم شده بود
و میدونی....یه جورایی ما همه درگیرش بودیم
چون من همیشه در حال نقاشی کشیدن بودم ...مادرم
این بزرگترین کاریه که اون انجام داده یکی از بزرگترین کارها
اون هیچوقت قبول نمیکرد
من کتابای رنگامیزی داشته باشم
به خاطر برادر یا خواهرم بود که قبول نمیکرد
یه جورایی یه چیز واقعا زیبا اومد سراغش
که اونا محدود کننده خواهند بود
و یه جورایی خلاقیت رو میکشن
و اون هیچوقت
جوک های ناجور نمیگفت
اون مطلقا مخالف هر نوع نژادپرستی بود
اون مذهبی بود ولی تعصبی روش نداشت
اون یه .... شما چی میگین ... یه آدم خیلی خوب و خونگرم بود
ولی بروز نمیداد
لپ تو نمیچلوند تا ماچت کنه
صد سال سیاه
اما میدونستی که عاشقته
و بهترین ها رو برات میخواد
و ازت انتظار داره در مسیر شایسته و معینی زندگی کنی
من هرگز نشنیدم که والدینم سر چیزی
مشاجره کنن
اونا مثه آیک و مایک کنار هم بودن
یه خونواده ی کاملا خوشبخت
میدونی وقتی به گذشته نگاه میکنم به هیچیش فکر نمیکنم
جز اینکه آزادی عجیبی داشتم
هیشکی مغرور نبود
مثل این بود که زیربنایی از عشق وجود داشت
و هر کدوم مون
تو مسیر خودمون میرفتیم
یه شب
یه جور حسی پیدا کردم
پاییز بود و خیلی هم دیروقت بود
پدرم معمولا میومد بیرون
و داد میزد
جان؟ دیوید؟
و صداش ما رو میکشوند به خونه
اما این شب باید می بود
نمیدونم نزدیک به اون ساعت
ظاهرا خیلی دیروقت بود
نمیدونم داشتیم چیکار میکردیم
اما از سرتاسر خیابون شوشونی
بیرون ِ تاریکی
عجیب ترین رویا
ظاهر شد
چون من هیچوقت یه زن بالغ لخت ندیده بودم
و اون زن پوست ِ سفید و رنگپریده ی قشنگی داشت
و کاملا لخت بود
و فکر میکنم دهنش خونی بود
و زنه یه جورای عجیبی
بطرز عجیبی تو خیابون ِ شوشونی قدم میزد
و اومد تو پارک ِ سیرکل درایو
و به نظر میرسید اون یه جور غول باشه
و اومد جلو و جلوتر
و برادرم شروع کرد به گریه کردن
یه اتفاق بدی واسه زنه افتاده بود
نمیدونستم چی شده اما فکر کنم نشست رو لبه ی پیاده رو به گریه کردن
ولی خیلی مرموز بود
مثل این بود داریم به چیزی که از دنیای دیگه اومده نگاه میکنیم
و دلم میخواست یه کاری براش بکنم
اما من کوچیک بودم
نمیدونستم چیکار کنم
و چیز بیشتری ازش یادم نمیاد
انگاری گفتم ، شاید ، میدونی ...دنیای من بزرگتر از
...دو تا بلوک نبود
تا دبیرستان
واقعا بزرگتر از یه چندتا بلوک نبود
و به همین خاطره که میگم دنیاهای بزرگی
داخل اون دو تا بلوک هستن
بزرگ
همه چیز اونجاست
همه چیز
میتونستی تو یکی از اونجاها زندگی کنی و همه چی داشته باشی
...یه شب قبل از اینکه بویسی رو ترک کنیم
یه شب تابستونی بود
اما نه نبود
یه شب تابستونی شاد
اونجا یه محوطه ی چمن ِ سه بر هست بین خونه ی ما و خونه ی اسمیت ها
و ته ِ اون محوطه ی سه بر یه درخته
و ... من باید به همه خدانگهدار میگفتم
کل خونواده اون بیرون بودن بابام اون بیرون بود
فکر کنم برادر و خواهرم بیرون بودن
نمیدونم مامانم هم بود یا نه
شاید داخل خونه بود
و خونواده ی اسمیت هم همگی بیرون بودن
ما بیرون بودیم
و آقای اسمیت اومد بیرون
....و
نمیتونم قصه شو بگم
من ... من هیچوقت با آقای اسمیت حرف نزدم
تقریبا هیچوقت
...اما پسر
بعدش رفتیم به ویرجینیا
و روزی که مدرسه رو شروع کردم
یه توفان عظیمی گرفت
و بارون داشت می بارید به سختی هم نمیشد مدرسه رو دید
اون مثل ، تاریکی بود تقریبا خیلی تیره و غلیظ بود این توفان
دو نفر دیگه هم بودن که روز اول مدرسه شون بود
و اون دو نفر دوستای من شدن
...اما
رفقایی نبودن که میبایست میداشتم
ببین ، بویسی ، آیداهو
مثه تابش آفتاب به نظر میومد
علف های سبز ، چمن های چیده شده
چه جای خوش منظره ای
عجب جای معرکه ای
ویرجینیا انگار که همیشه شب بود
...و
اسپاسم روده ام عود کرد
حال بهم خوردگی هام ، تموم و کمال بود
من سیگار میکشیدم
اوه ، رفتن به دی سی ( واشنگتن) و مشروب خوری
و شب ، دزدکی از خونه بیرون زدن
...اون مممم
اون مثل ... تقریبا مثل ...نمیتونستم
کنترلش کنم ، میدونی؟
این چیزی بود که داشت اتفاق می افتاد
حرفی که مادرم
مدام بهم میزد
این بود که : خیلی ازت مایوسم
...من واقعا شلوغ کن بودم
کاری که اون میخواست رو نمیکردم
بخصوص وقتی کلاس نهم بودم
تو یه دارودسته ی شر افتاده بودم و کلی دردسر درست میکردم
اما من واقعا داشتم تو جهنم زندگی میکردم
باید دو جور متفاوت زندگی میکردم
و همیشه حس میکردم
...که اون فکر میکنه
و نمیدونم که چرا این فکرو میکرد
و نمیدونم این داستان اصلا از کجا اومده بود
اما احساس میکردم
اون فکر میکنه
یه چیز واقعا خوبی توی من هست میدونی ؛ مثل یه پتانسیل بالا
واسه همین دلیل این که میگفت از من مایوس شده
وقتی بود که اون پتانسیل رو نمیدید
نه به عنوان یه هنرمند بلکه فقط به عنوان یه چیزی
نمیدونم از کجا به این فکر چسبیده بود
اما من یه جورایی فیتیله شو کشیدم پایین
من هیچوقت درس نخوندم
هیچوقت هیچ کاری نکردم
خیلی خیلی ازش بیزار بودم
ازش بیزار بودم . یه بیزاری شدید
تنها چیزی که اهمیت داشت چیزی بود که خارج از مدرسه رخ میداد
و منو تحت فشار زیادی قرار میداد
مردم و ارتباطات
مهمونی های رقص آهسته
عشق بزرگ
....و رویاها
تاریکی ، رویاهای خارق العاده
ایام باورنکردنی
("آ هنگ ده سرخپوست کوچک ")
من دوست دختری داشتم به اسم لیندا استایلس
...و یه شب
حول و حوش نه و نیم یا ده بود
یه جورایی جلوی محوطه ی چمن خونه ی لیندا استایلس بودم
و دارم این بچه هه توبی کیلر رو میبینم
اون به دبیرستان هاموند نمیرفت
میرفت مدرسه خصوصی
و توبی بهم گفت که پدرش نقاشه
و اینکه ؛ میدونی؛ یه جورایی تو فکرم افتاد
که میشه یه نقاش شد
... یه دفعه بوم سیمام جرقه زد
و از اون لحظه به بعد دیگه این کاری بود که دلم میخواست انجام بدم
واسه همین ازش خواهش کردم منو ببره به کارگاه پدرش
اون زمان بوشنل کیلر یه کارگاه هنری (استودیو) تو جرج تاون داشت
و راستش من فقط یه دفعه اونو دیدم که همون هفته ی بعدش بود
...من رفتم توبی منو برد به پدرش معرفی کرد
و کارگاهشو دیدم
و اون یه کارگاه هنری کلاسیک بود
منظورم اینه که خیلی قشنگ بود
بوشنل واقعا تونست یه کارگاه راه بندازه
کلی فضا بود برای طراحی و نقاشی
و برای انواع تجربه های متفاوت
...و اون درست
شما چی میگین بهش؟ زندگی هنری
میدونی؛ درست جلوی چشمات
نمیدونم کی شروع کردم به دوره ی زندگی هنریم
اما یکی از چیزا این بود که بوشل جز این که فقط یه نقاش باشه
با نقاشی زندگی میکرد
اون کتاب رابرت هنری رو بهم داد : روح هنر
و من عاشق اون کتاب شدم
الان یادم نمیاد چقدرش
اما من اونو همه جا با خودم میبردم
و ( روح هنر ) یه نوعی از زندگی هنری شد
و من این تصورو داشتم که قهوه میخوری
سیگار دود میکنی و نقاشی میکنی
فقط همین
شاید یه کوچولو دختر بازی هم بود
اما اساسا
اون (نقاشی کردن) یه لذت باورنکرنیه
لذت ِ کار کردن و زیستن ِ اونجور زندگی
دلیل اینکه ما از محل اول نقل مکان کردیم به ویرجینیا
بخاطر ترفیع بابام بود
اساسا واسه اینکه یه شغل دفتری تو واشنگتن دی سی واسش جور شده بود
بهمین خاطر ما تو اسکندریه ی ویرجینیا زندگی میکردیم
...و پدرم
به جای اینکه برای رفتن سرکار اتوبوس بگیره یا رانندگی کنه
خیلی روزا یونیفرم جنگلبانی شو میپوشید
با یه کلاه گل و گشاد کابویی
و از جلوی در راه می افتاد میرفت سمت دی سی
این کارش واسه من خیلی ضد حال بود
دیدن اینکه اون ریختی میره بیرون ...با کلاه کابوی و اون یونیفرم
اما بعدش همونطور که همیشه برای بچه ها اتفاق می افته
اما الان این کارش معرکه به نظر میرسه
و اون آدم خودش بود میدونی
اون پشمش هم نبود دنیا دست کیه
سیستمش همینجوری بود
چون پدرم تو یه مزرعه بزرگ شده بود
...و می بایست
اگه چیزی میشکست باید درستش میکرد
و ما همیشه کارای ساختمونی میکردیم
همیشه برنامه داشتیم
همیشه آخر هفته ها روی این چیز و اون چیز کار میکردیم
خب این جور چیزا میره تو مخت
که تو توانشو داری از این کارا بکنی و باحالم هست
اون همه ی این کارا رو جدا باحال انجام میداد
و اون ، یه دانشمند محقق بود
یعنی نگاه میکرد به چیزا
اونجا یه عالمه ... چیز بود
مثه وقتی که یه سوزن وارد بدن یه حشره میکنی
بافت های حیرت انگیزی داره
همون حشره ی کوچیک
پاهای باورنکردنی حشرات
و بال ها
و اعضای داخلی
باورنکردنیه
من میخواستم تو کارگاه بوشنل یه کارگاهم واسه خودم راه بندازم
یه اتاق که اون بهم اجاره میداد
فکر کنم ماهی 40 دلار میشد
و پدرم روحش شاد گفت اگه نصفشو خودم بدم نصف بقیه شو اون میده
واسه همین تو داروخانه ی هارلی یه کار جفت و جور کردم
تحویل شبانه ی نسخه ها
یه بار تو روز اومدم
و رفتم مغازه تا یه کوکا بگیرم
و جک فیسک فروشنده ی مغازه بود
و برگشت گفت : شنیدم یه کارگاه داری
منم گفتم : آره
گفت : کس دیگه ای رو میخوای تا هزینه ی اجاره رو باهاش قسمت کنی؟
بعدش خیلی زود ؛ جک داشت تموم مدت اون پایین با من نقاشی میکشید
خیلی قد کوتاه بود
بعد از اون من و جک سه تا استودیوی مختلفو گرفتیم
و میدونستم وسایلم آشغاله
اما میخواستم همه شونو بسوزونم
میخواستم چیزی که مال خودم باشه رو پیدا کنم
و تنها راه واسه پیدا کردنش
فقط همینطور نقاشی کشیدن و نقاشی کشیدن بود
و نقاشی کشیدن
تا ببینی شاید یه چیزی عایدت بشه
پدرم ازم میخواست شبای مدرسه ساعت یازده خونه باشم
من نمیخواستم ساعت یازده بیام خونه
تموم کاری که میخواستم انجام بدم نقاشی کشیدن بود
سر همین یه دعوای اساسی با هم داشتیم
قبلش هیچوقت دعوا نکرده بودیم
اما تو این زمان بخصوص واقعا بد بود
و یادمه ؛ انگار ؛ میدونی وحشتناک بود
و گفتم که میخوام دیرتر از یازده بیرون بمونم
و شاید یه چیزی تو همین مایه ها گفته باشم خب ؛ میخوام دیرتر از یازده بیرون بمونم
و پدرم گفت باشه
تو دیگه عضوی از این خانواده نیستی
بعدشم اتاقو ترک کرد
...و این کارش بهم ضربه زد انگار که میدونی کتک خورده باشم
میدونی واقعا
بعد رفتم تو اتاقم -
و یادمه مثه آدمای داغون بودم
اما بعدش بوشنل زنگ زد به پدرم
چون من واسش توضیح داده بودم داستان چیه
...و اونم به پدرم گفت
اون گفت اصلا دلم نمیخواد توی مسائل شما دخالتی بکنم
اما میخواستم بدونین که هر روز
دیوید میاد اینجا و نقاشی میکشه
اینور اونور ول نمیچرخه
خود من آرزومه که کاش پسرم کاری داشت که مشتاق انجام دادنش باشه
و میدونی ، داشته اینجوری کار میکرده
فکر میکنم این مساله ی مهمیه که بدونین اون واقعا در این مورد جدیه
و به جد داره کار میکنه
و این برای پدرم خیلی قابل احترام بود
و فکر کنم بعد از اون دیگه میتونستم هرموقع دلم خواست بیام خونه
خیلی باحال بود
واقعا پدری بهتر از این گیرت نمیومد
هیچ جور بی نزاکتی تو وجودش نبود
واقعا آدم اصیلی بود
و آدم فوق العاده منصفی بود
اصالتا صادق و منصف بود
هروقت که یه چیزی میخواستم اولین چیز این بود که میگفت
یه کم دیگه بیا سراغم
من باید یه کارایی میکردم و اون یه کارایی میکرد
و من اونو
مثل یه چیز معرکه میدیدم
با کمک اون میتونستم به هرچی که میخواستم برسم
اما منم باید یه کارایی انجام میدادم
حاضری؟
اوه کثافت
ای سگ تو روحش
ای مادر به خطا
تو کلاس دهم تابش آفتاب ( بخت و اقبال) شروع کرد به برگشتن
بعدش من یه گروه ساختم از رفقای متفاوت
و اون کار شروع یه چرخش خوب بود
حالا دیگه با همه ی اون رفقای جدید تموم مدت میرفتیم به دی سی
ولی دیگه همون فاز بد قبلی نبود
پس من هنوز داشتم زندگی میکردم شاید حالا دیگه سه جور زندگی مجزا داشتم
چون من اون رفقا رو داشتم و باهم یه کارایی میکردیم
من خونه زندگی ِ خودمو داشتم و کارامو اونجا میکردم
و اون موقع ها من کارگاه داشتم
اینجوری کار میکنی حرف میزنی و فکر میکنی
توی این محیط
کار میکنی و حرف میزنی و فکر میکنی توی این محیط به کل متفاوت
و بعد یه نوع دیگه از رفتار کردن و حرف زدن و فکر کردن تو اون یکی محیط
به عنوان مثال دوست دختر خودمو که آدم خوشگل و خوش اخلاق و
معرکه ای بود
هیچوقت نرفتم خونه ش
من هیچوقت هیچ دوستی رو نیاوردم خونه اگه میتونستم هم نمیاوردم
و مسائل رو از هم تفکیک میکردم
و دلم نمیخواست والدینم برای فارغ التحصیلیم بیان
ولی بهرحال اومدن
من از چیزی که پیش میومد میترسیدم
که همه بخوان دور هم جمع بشن
بنا به دلایلی
من همیشه از ایده ی رفتن به بوستون خوشم میومد
خیلی خوش میگذشت یه جای درست درمون
و پدرم کمکم کرد همه چیو بیارم داخل
و بعدش منو برد به سوپرمارکت
و کلی خرت و پرت جمع کردیم
و برگردوندیمشون به آپارتمان
و بعدش با بابام قدم میزدم
و توی خیابون باهاش خداحافظی کردم
و رانندگی شو تماشا کردم
بعدش برگشتم به آپارتمانم
و هیچوقت ترکش نکردم
دو هفته قبل از مدرسه بود
من یه رادیوی ترانزیستوری داشتم
واسه همین گاهی موسیقی گوش میکردم
اما کارم کشید به نشستن روی صندلی
و تنها موقعی که از رو صندلی بلند میشدم
برای دستشویی رفتن یا غذا خوردن بود
و باطری های رادیو ضعیف و ضعیفتر میشدن
واسه همین برای شنیدن باید میچسبوندمش به گوشم
بعدش هم از کار افتاد
بهمین خاطر واقعا دیگه بطور اساسی نمیتونستم دست به هیچ کاری بزنم
و مطمئنا قادر نبودم آپارتمان رو هم ترک کنم
اینم بگم که تمام نیرومو
تو اولین روز برای رفتن به مدرسه گرفت
خب این چیزی بود که برای بیرون رفتن بهش نیاز داشتم به گمونم
ولی بازم بیشتر ترجیح میدادم خونه بمونم
اون بیرون همیشه
اعصاب خردکنی بود
میبینمت ماری
من زیاد بیرون نمیرم
رد شو
بیارد شو
پدرم بهم گفت که میتونم این خونه رو بگیرم
ولی باید یه همخونه بگیرم
و بعدا معلوم شد که همخونه ی من پیتر ولفه
از گروه جی . گیلز
اون موزیسین معرکه ایه
و از موسیقی بلوز سردرمیاره
اما هیچوقت قلم مو دستش نگرفت
و شب اول
یه بابای دیگه ای هم بود به اسم پیتر که یه وانت داشت
و سه تاییمون سوار وانتش میشدیم
و رانندگی میکردیم به سمت نیویورک سیتی توی بروکلین
و تو همون سفر بود که
برای اولین بار ماری جوآنا کشیدم
بعدش نوبت من شد که رانندگی کنم
منم داشتم تو یه بزگراه رانندگی میکردم
و خیلی زود شنیدم که : دیوید؟
منم گفتم چیه؟
اونا گفتن : دیوید
من گفتم چیه؟
!دیوید چیه؟ -
توی بزرگراه توقف کردی پسر
منم تو لاین راست نگه داشته بودم
لاین راست هم نه بلکه اون وسط
چون داشتم به اون خطوط سفید نگاه میکردم
بعدش آروم و آرومتر شد عین یه رویا بود
دفعه ی بعدی که مخدر کشیدم
باب دیلان داشت ساز میزد
تو اون محل بزرگه درست پایین خیابون
و خب بیا و تموشا کن
بیشتر از هزاران نفر بودن
محل اجرا جای سوزن انداختن نداشت
من یه جایی اون پشت مُشتا بودم
دورتر از اون صندلی ها وقتی نشستم
اون دختره که باهاش بهم زده بودم بغلم نشسته بود
بعد باب دیلان اومد رو استیج
و من باورم نمیشد که اینقدر قدش کوتاهه
و با انگشتام روی زانوم حساب کردم
و به دختره گفتم شلوار جینش فقط اینقدره
بعد گیتارشو اندازه گرفتم و گفتم گیتارش فقط اینقدره
من حتا تو بحر موسیقی هم نبودم چون خیلی دور بود
واسه همین بدجور دلم میخواست از اونجا بزنم بیرون
بعد وقتی کنسرت تموم شد پیتر با یه دسته از رفقاش برگشت
گفت هیچکی موقع اجرای دیلان نمیزنه بیرون
من گفتم که من میزنم بیرون گورتو گم کن بابا
و این پایان کار پیتر به عنوان هم اتاقیم بود
فقط دلم نمیخواست
هیچ جایی تو این دنیا باشم
حالا.. این دنیای من بود
از بوستون متنفر بودم
..مدرسه ی موزه ی بوستون یه جورایی مثه
واسه من مثه برگشتن به دبیرستان بود
من داخل اون ساختمان از هیچی خوشم نمیومد به جز قسمت مجسمه
هیچکاری نمیکنن جز اینکه درس و مشق بذارن جلوت
و این فقط جون کندنه
و میخوان این درس و مشقا جدی گرفته بشه
و اگه راه تو راهی که اونا میگن نباشه
...فقط دلت میخواد که فقط دلت میخواد مدرسه ی هنرو ول کنی
مسخره ست
هیچ بچه ای نسبت به نقاشی کشیدن جدی نبود
واسه همین اونجا موندن فقط یک سال تمام رو هدر دادن بود
و من مدرسه رو ول کردم
بعدش از جک شنیدم اونم از اتحادیه ی کوپر خسته شده
من بیشتر از اون از مدرسه ی موزه ی بوستون خسته بودم
و تصمیم گرفتیم بریم اروپا
بهمین خاطر شروع کردیم به برنامه ریزی کردن
و یه بابایی رو پیدا کردیم به اسم اسکار کوکاشکا
که تو سالزبورگ اتریش کلاس داشت
رو همین حساب تصمیم گرفتیم بریم تو کارش
اما اینا فکرای پخته ای نبود
واسه همین گفتیم سه ساله بریم
و
اما 15 روزه برگشتیم
خب جک واقعا بهترین رفیقم بود
ولی وقتی من و جک از اروپا برگشتیم
یه مشاجره ی شدیدی داشتیم
چیز بعدی که شنیدم این بود که اون رفته به دانشکده ی هنرهای زیبای پنسیلوانیا
که واقعا بابتش خوشحال شدم
اما ... بوشنل
...و یه سری از نقاشای اون حوالی
میرفتم پیش بوشنل و باهاش قهوه میخوردم هرروز
و خب اونم زده بود به سرش و می گفت
بیایید همه گی حال دیوید رو بگیریم
بیایید روزگارشو سیاه کنیم
و شاید بعدشم میخواست برگرده به مدرسه
و این کاری بود که انجام دادن من رفتم اونجا ، اونا به زحمت باهام حرف میزدن
و من حس عجیبی داشتم
و جک بهم گفت که چقدر خوب بوده
یه روز به بوش گفتم فکر کنم برگردم به مدرسه
اونم گفت : خب خوش به حالت
اون یه نامه ی محرمانه به مدرسه نوشت
...یه نامه ی واقعا قدرتمند درباره ی من
من هرگز چیزی درباره ش نفهمیدم تا بعدها
وقتی رفتم به مدرسه
نه تنها قبولم کردن
بلکه منو گذاشتن تو کلاس های پیشرفته
و این کاری نبود که خودم از عهده ش بر بیام
این کار بوشنل بود
اون معرکه بود
اول از همه اینکه آره میخواستم برم اونجا
چون جک گفته بود که خوبه
اما فیلادلفیا یکی از آخرین جاهایی تو دنیا بود که میخواستم برم
در مورد فیلادلفیا یه چیزایی بود که من خوشم نمیومد
...واسه همین وقتی من
مسیری که اتوبوسا میرن رو یادم رفته اما هنوز به فیلادلفیا نرسیده
از یه پل رد میشی
و اون پل ترو میبره
...خب روی پل داشتم میگفتم
من توی فیلادلفیا نیستم من توی فیلادلفیا نیستم
بعدش نصف پل رو رد کردم و گفتم
من توی فیلادلفیا هستم من توی فیلادلفیا هستم
اصلا باورم نمیشد
فیلادلفیا
یه جورایی نیویورک سیتی ِ بدبخت بیچاره ها بود
واسه همینم شهر غریبی بود
یه جورایی مثل پایین شهر بود
یه زنه که همسایه م بود
بوی ادرار میداد
و یه نژادپرست به تمام معنا بود
یه زن دیگه هم بود
که کلا مخش تاب داشت
همسایه ای بود که پایین خیابون با والدینش زندگی میکرد
و 4 دست و پا راه می افتاد اطراف حیاط
و عین مرغ قد قد میکرد
و میگفت : من یه مرغم ، من یه مرغم
و قدقد میکرد و قدقد میکرد
و بین علف های سفید و بلند حیاطش اینور اونور میکرد
یه روز تو خیابون اومد سراغم
و گفت اوه نوک پستونم درد میکنه
و داشت پستئنشو فشار میداد
جلوی من واستاده بود سینه شو میچلوند و تکونش میداد
نوک پستونم درد میکنه
اونوقت آهان یه بابایی هم بود که با هم میچرخیدیم
میرفتیم مغازه سیگاری چیزی بگیریم
من داشتم میرفتم پایین خیابون
یه خانم خیلی مودبی بود با پسر کوچیکش
بچه ی کوچیکش خم شده بود رو دامنش
حالا منم دارم راهمو میرم
میپرسم : حالتون چطوره؟
حالتون چطوره؟ حالتون چطوره؟
اونم برگشت سمت بچه ش و گفت
اگه اینجوری بار بیای خودم عین سگ میکشمت
یه ترسی بود
یه ترس شدید
توی هوا
یه حس ناخوشی و فسادی بود
ناشی از یه حس نفرت نژادی
ولی فیلادلفیا فقط بدرد همین چیزای جالب میخورد
و دانش آموزا عالی بودن
کارگرا هم بودن
و ما یه جورایی رفاقت داشتیم
و مثل زندگی هنری بود روح هنر زنده و سرحال بود
فیلادلفیا شروعش بود
شروع بود
برای من خیلی خوب بود
واقعا واقعا خوب بود
گرچه با ترس زندگی میکردم
....من یه جورایی
...اونجا
اون زمانا
زندگی هنری داشتن توی فیلادلفیا هیجان انگیز بود
من
تو اون کارگاه نقاشی دانشکده
من یه خوابگاه داشتم
و وقتی به خوابگاه کوچیکم میرفتم
خیلی خصوصی و شخصی بود
و اونجا خوابگاه های دیگه ای هم اینطرف و اونطرف بود
اما ملت میتونستن تو خلوت کار کنن
و من داشتم یه نقاشی میکشیدم
درباره ی یه مربع 4 پا
و بیشترش مشکی بود
اما مقداری گیاه و شاخه های سبز داشت
که از سیاهی بیرون میزد
و من مینشستم عقب احتمالا یه سیگارم میکشیدم و نگاهش میکردم
و از نقاشی
صدای یه بادی شنیدم
و سبز شروع کرد به حرکت کردن
!و من فکر کردم اوه
یه نقاشی متحرک اما همراه با صوت
و این فکر افتاد تو سرم
یه نقاشی متحرک
...یه شب
یه مردی رو ملاقات کردم که تو مرده شورخونه ، شب کار بود
تو غذاخوری ِ سرراهی دیدمش
و گفتم مطمئنم که دوست دارم بیام اونجا و
و نگاه کنم
و اون گفت : بذار ببینم
اوه میدونی : بذار ببینم
و خب نصفه شبی راه افتادم اون سمتی زنگو زدم
طرف گذاشت برم تو
...پیش روم یه جور
از اون آجرای 4 گوش داشت
...سبز و
و یه دستگاه فروش سیگار و کوکا داشت
چند تا نیمکت و یه میز
واسه همین روبرو مثل یه لابی بود
اونجا یه در بزرگم بود با یه قاب شیشه ای و سیم توی شیشه
...و یه دستگیره ی در
بازش میکردی از راهرو عبور میکردی
و بعد داخل اتاق پشتی میشدی جایی که همه ی کارها رو اونجا انجام میدادن
اما کسی کار نمیکرد چون شب بود
و من رفتم به سردخونه ...و میدونی
اون درو پشت سرم بست
و خب من اونجا هستم کف زمین نشستم
و اونجا یه چیزایی هست مثه تخت خواب تاشو
تموم اون آدما مردن
میدونی تموم دور و برم جسده
و من فقط یه جورایی اونجا نشستم
و احساسش کردم
اون
عجیب بود
و بعدش برگشتم خونه
چیزی که بدست میاری اینه که از قصه ی هرکدوم شون حیرت میکنی
...تعجب میکنی از قصه هاشون
که اونا کی بودن چیکار کردن چطور کارشون به اونجا کشید
فقط فکرشو بکن
...و
این باعث میشه به یه سری قصه ها فکر کنی
این مال سال 1967 بود
و من
تو خیابون 2429 اسپن زندگی میکردم
پگی اون موقع
یه جورایی شروع کرده بود به جابجا شدن به 2429
و من تماسی داشتم
که پدرم میبایست سفری میرفت
از کالیفرنیا به دی سی یا یه همچین چیزی
و میخواست بیاد به فیلادلفیا هم یه سری بزنه
منم گفتم : ای خداااا
باید مقدماتشو میچیدم ...پس
پگی باید میرفت بیرون
حالا نه اینکه بره بیرون بلکه اونجا نباشه
...و
بابامو برداشتم و آوردمش به خیابون اسپن شماره 2429
و یه دیداری تازه کردیم
و نزدیک به آخرای ملاقاتمون بود که گفتم
اوه میخوام یه چیزایی نشونت بدم
و بردمش پایین به زیرزمین
...که مثل
کفِش خاکی بود واقعا قدیمی بود
همه جا تار عنکبوت بسته بود و خرت و پرتا رفته بود بالا تا سقف
و پنجره های کثیف زیرزمین
اما من میزای کوچیک رو جفت و جور کرده بودم
کوچیک مثل سطوح ساخته شده از چوب و چیزای دیگه
و من تمام این تجربه ها رو داشتم
مثلا میخواستم ببینم بعد از یه مدت طولانی میوه چه جوری میشه
مراحل متفاوت میوه و اینکه چطور فاسد میشه
و چند تا پرنده ی مرده داشتم و موش خودم رو داشتم که تو پلاستیک بود
و یه مشت خرت و پرت که جمع کرده بودم
خب میخواستم اینا رو با پدرم قسمت کنم
واسه همین برمش به زیرزمین
و یه چراغ کم نور قشنگ بود
و نگاه میکردم به اون چیزا دارم اینا رو باهاش قسمت میکنم ، درسته؟
و اونم داشت براندازشون میکرد
بعدش برگشتیم بالا
و تو راه پله بودیم و من جلوش بودم
و داشتم به خودم لبخند میزدم
این محشر بود که اون اینا رو دیده
و با یه لبخند برگشتم
همونطور که از پله ها بالا میرفتیم برگشتم سمتش
و اثر دردی رو تو چهره ی پدرم دیدم
که داشت از من قایمش میکرد
بعدش برگشتم تو وانت
و راننگی کردیم برگشتیم ایستگاه راه آهن
و توی وانت بودیم
رانندگی میکردیم به سمت ایستگاه
که بهم گفت دِیو؟
گفتم بله؟
فکر کنم تو هیچوقت نباید بچه دار شی
نگرانم شده بد
اما توی درونم حس کردم چیزی برای نگرانی وجود نداره
اما هنوزم می فهمیدم که چرا اون حرفو زده
دچار سوء تفاهم شده بود تجربه های من
براش
یه جورایی
انگار شیطانی بود میدونی
(از نظر اون) من مردی بودم که به کمک جدی نیاز داره
از نظر روانی و شاید احساسی
قسمت کنایه آمیزش اینه
که من و پدرم خبر نداشتیم
پگی اون موقع حامله بود
...خب این
جالبه
...من شروع کردم به
یه جور صفحه بندی
یه چیزی
و اون قرار بود تبدیل بشه به ماری فیسک
برقصه روی یک سوم صفحه
...و
و روی دو سوم بقیه یه چیز انیمیشنی
بنابراین دو ماهه اونو طراحی کردم
و صد حلقه فیلم تو دوربین داشتم
و از لحاظ فنی واقعا نمیدونستم چیکار دارم میکنم
اما صد حلقه فیلم رو از دوربین درآوردم
بردمش چاپخونه
و دو روز بعد برش گردوندم
و واستاده بودم جلوی در
...چون درو باز کرده بودم تا بتونم آفتاب بگیرم و
فقط میخواستم اولین قسمت رو چک کنم مطمئن بشم همه چی مرتبه
پس پبازش کردم و چندین لیتر روش بود و بیشتر باز کردم
و نمیتونستم چیزی رو پیدا کنم بیشتر باز کردمم
و برام روشن شد
که تموم این حلقه ی نگاتیو ، محوه
...و پگی
یادشه که من جدا ناراحت بودم
اما ... یه جور عجیبی
...ناراحتم نبودم چونکه
باید برای ادامه ی راهم یه ایده ای پیدا میکردم
و میخواستم کار زنده و انیمیشن رو با هم انجام بدم
همون موقع بود که (الفبا) رو ساختم
اینجوریه که حوادث یا چیزهای خراب
میتونن به چیزای خوبی منجر بشن
میتونه به چیز خوبی منجر بشه
چیزهای خیلی کنترل شده
...منجر نمیشه به
یه جور آفرینش
مثل این مرزها که فقط ترو میترسونن
و گاهی باید یه گند بزرگی بزنی
و اشتباهات بزرگی مرتکب بشی
تا اون چیزی رو پیدا کنی که
دنبالش میگشتی
درست بعد از (الفبا) داشت تموم می شد
درست بعدش داشت تموم میشد
ما باید به خیابان پوپلار شماره 2416 نقل مکان میکردیم
این ماجرا باید درست حول و حوش اون موقع بوده باشه
که ما پول لازم داشتیم
...و
من داشتم تو اتاق نهارخوری ، چوب اره میکردم
..و این کار مثل
شیرینی آزادی
داشت از دست میرفت
اما من عاشق اره کردن چوب بودم
اون آخرین شب آزادی من بود
و بعدش من این کارو شروع کردم
و رفتم اونجا پنج روز در هفته
وقتی داشتم برای رودگر لاپل چاپ میزدم
جنیفر انگار دو یا سه یا چهار ماهه بود
من درخواست یه کمک هزینه داده بودم
به موسسه ی فیلم آمریکایی
یه کمک هزینه برای فیلمسازان مستقل
برنده های اولین گروه اعلام شده بودن
و وقتی که من اسم برنده ها رو خوندم
فهمیدم برنده نشدم
چون اونا جدا فیلمسازای زیرزمینی خوبی بودن
واسه همین
واسه همین دیگه دست کشیدم یعنی واقعا دست نکشیدما
فقط گفتم لامصب اصلا راهی نداره
بهمین خاطر رفتم سر کار چاپخونه
و فیلادلفیا هم میدونی ...انگاری
دلخوشی ها تو از بین میبرد
و با غم و ترس انباشته میشدی
واسه همین دیگه واقعا فرصتی برای نقاشی نداشتم
اما رودگر 25 دلار بهم میداد
تا یکشنبه هم بیام و نقاشی کنم
بعدش بابت چاپ بهم پول میداد
و همین بود که ما رو در حرکت نگه میداشت
چند ماه بعد ، یه روز
به پگی گفتم هر اتفاق مهیجی افتاد به من زنگ بزن
منم اگه اتفاق مهیجی افتاد بهت زنگ میزنم
و سرگردون کار چاپ شدم
...اونروز
فکر کنم اول ، پگی یه تماس تلفنی داشت
چون تلفن زنگ زد و رودگر از پله ها اومد پایین
لبخندزنان
و گفت : تلفن با تو کار داره
و جرج استیونس جونیور و تونی ولانی پشت خط بودن
...و اونا گفتن : دیوید ، ما
یه چیزی تو این مایه ها که : ما خیلی خوشحالیم که بهت بگیم
که تو برنده ی یه کمک هزینه شدی
از انستیتوی فیلم آمریکایی
...و میدونی
...اون درست
تماس تلفنی ای بود که زندگی رو کاملا تغییر داد
توی خونه
شروع کردم به یه برنامه ریزی
و وقتی شروع کردم به ساختن فیلم تموم این اتاقا رو داشتم
برای گرفتن فیلم درست همونجا
من فقط دو تا نمای بیرونی داشتم
...اون واقعا
واقعا عالی بود
تونی ولانی اومد به فیلادلفیا با قطار
و فیلم ( مادربزرگ) رو ساختیم
تونی از خود بیخود شده بود
من با ماشین برش گردوندم ایستگاه قطار
و تو راه اون گفت
دیوید من فکر میکنم تو باید بری به
مرکز ، سراغ استودیوهای حرفه ای فیلم تو لس آنجلس
...خب
تقریبا مُردم و رفتم بهشت
بخاطر حرفی که اون داشت بهم میزد
من اون کتابچه ی مانیسون رو دیده بودم
و تموم اتفاقاتی که اونجا می افتاد
و فقط باید به این کتابچه نگاهی مینداختم
و درمورد اونجا رویا می دیدم
و اینجا یه کسی هست که داره بهم میگه
اساسا اون میخواد کمکم کنه برسم اونجا
یه تیکه کیک میخوای؟
لولا : یه تیکه کیک لینچ : باشه
لولا : میتونی یه شیرینی بپزی؟
یه کیک با شمع
کیک با یه شمع
!هات داگ
بچه ها اینجا هستن
بچه ها اونجا هستن
و کیک برای بچه ها هست
کیک های ریز کوچولو
کیک های ریز . خوشمزه ست
... فکر میکردم
وقتی ازدواج کردم گفتم خیلی خب خودشه
همینه
یه جورایی زندگیت تمومه
...اما
درواقع اون بهترین چیزی بود که میتونست برام اتفاق بیفته
چونکه میدونی
چیزهای مقرری هست چیزایی که پیش میاد
که باعث میشه تصمیمی بگیری
میدونی منظورم چیه؟
...و
اصلا فکر نمیکردم کجا برم اگه که تو فیلادلفیا نبودم
اما ظاهرا میخواستم همونجا باشم
واسه بلند شدن و حرکت
اون خونه ی بزرگ رو داشتم که منو راه مینداخت
اما نمیدونستم اصلا به این خاطر نبود که بدبخت بودم
...اون فقط
...اون ظاهرا ... مثل
نه ، من بدبخت نبودم
...اون فقط
نمیدونم اگه اون کمک هزینه رو نگرفته بودم چه اتفاقی افتاده بود
واقعا نمیدونم
...وقتی راننگی میکردیم رفتیم به
داون سانست و پیچیدیم به چپ ، سمت سن وینسنت
وانت بزرگه رو پارک کردیم
و صبح روز بعد اولین صبحی بود که
طلوع آفتاب کالیفرنیا رو تجربه میکردم
خیال انگیز بود
همونجور واستاده بودم تو خیابون و خورشیدو نگاه میکردم
باورنکردنی بود
و اونجا یه جور جایی بود که
ترس رو
از من دور میکرد
میدونی تصور کن از فیلادلفیا بیای از اون دنیا
بیای به لس آنجلس
و نشونت بدن
جایی که قراره مدرسه بری
یه عمارت 55 اتاقه بالای یه تپه
تو بهترین بخش بورلی هیلز
و اصطبل هایی که بهم داده شد
و انگار هیچ کس دیگه ای اونا رو نمی خواست
انگار ( اصطبل ها) اونجا نشسته بودن
و من میتونستم اونا را داشته باشم
باورنکردنیه
!عجب هدیه ای بود
باورکردنی نیست
چهارسالی اون اصطبل ها رو داشتم
و اونجا میتونستم بسازم ، زندگی کنم ، بخورم
باورنکردنی بود
برو
بزن فِرد
برو
من عاشق ِ توی اون حالت ، بودنم
گهگاه شبا مینشستم رو اون صندلیا
مشغول کاری چیزی بودم
و میتونسم کل یه دنیایی رو اون بیرون تصور کنم
که وجود نداشت
اما واقعا میتونست یه همچین جهانی باشه
تو همسایگی من ، کارخونه بود
و من اونو تصور میکردم
و خیلی واقعی بود
گاهی بارون میگرفت
و من صدای این بارونو میشنیدم
و تو این اتاق بودم
و میدونستم چه جور خیابونایی اون بیرون هستن و آدمایی که شام میخوردن
جدا تاریک بود
و از دود پرشده بود
....و کارخونه های بزرگ
دودکش های گنده
آتیش و دود و فلز
و اون خونه ها با گلدونای کوچیک و صندلیای راحتی
و اندرونی گرم
و لوله هایی که چکه میکنن و تموم اون چیزا
با پگی متارکه کرده بودم
و توی اصبلها زندگی میکردم
و برادرم داشت از ساحل دیدن میکرد
و برادر و پدرم میخواستن باهام حرف بزنن
من نشستم
یادمه اتاق نشیمن تاریک بود
کل مطلب شون این بود که
از این فیلم دست بکش
و برو سراغ یه شغل
بخاطر بچه هات
این فیلم ساخته نمیشه
و تو هم وقتتو تلف کردی
از اینجور حرفا
و اون منو
و اون واقعا منو وارد یه مسیر عمیق کرد
چون اونا متوجه نبودن
و منم چیزی که اونا داشتن بهم میگفتن رو باورم نمیشد
و اونا کاملا جدی بودن
واسه همین اونجا رو ترک کردم و برگشتم
و خواهرم تو اتاق خواب پشتی بود
و من شروع کردم به گریه کردن
...اما این
این فقط یکی از اون چیزا بود
...جایی
اصلا راه نداشت که اونکارو انجام بدم
ببین کاری که میخوام انجام بدم
در اصل نگاه کردن به صورتشه میدونی
این خیلی واقعیه حس میکنم اون اینجاست
....اما بهرحال
نگاه کردن به صورت هنری درست وقتی که داره آماده ی بریدن میشه . میدونی ، یه بُرش بزرگ
کله پاک کن
برای من یکی از بهترین هام بود
مفرح ترین ِ تجربه های تو سینما
و چیزی که در مورد اون عاشقش بودم دنیا بود
و داشتنش به عنوان خونه ی کوچیک خودم
جایی که میتونستم هرچیزی بسازم و دقیقا از راهی که میخواستمش بدستش بیارم
برای یه پول خیلی ناچیز
وقت میبُرد
اون خیلی قشنگ بود
همه چیز در ارتباط با اون
تــــــرجــــمــــــه و زيــــــرنويـــــــس MAZDOSHT
ما را از طریق کانال تلگرامی ِ *** ناسینما *** دنبال کنید http://Telegram.me/NAcinema